Όταν ανθρώπινη ζωή εξαργυρώνεται στο πεζοδρόμιο (Video)
Της φραγκισκας Μεγαλούδη
Η Ταΐλάνδη είναι γνωστή για τις παραλίες, τους βουδιστικούς ναούς, την περίφημη κουζίνα της αλλά κυρίως για την τεράστια σεξουαλική αγορά, η οπόια μπορεί να συγκριθεί μόνο με την βαριά βιομηχανία σε επίπεδο κέρδους. Μια πανεπιστημιακή έρευνα που δημοσεύτηκε στο περιοδικό The Nation (2004) κατέγραψε 2.800.000 εκδιδόμενα άτομα, εκ των οποίων οι 20.000 είναι άντρες και οι 800.000 ανήλικα παιδιά. Τα κέρδη της βιομηχανίας αγγίζουν τα 4 δις ετησίως, ποσό που αντιστοιχεί στο 3% της εθνικής οικονομίας της χώρας.
Χαμογελαστά κορίτσια, ντυμένα με στενά φορέματα και σορτς πίνουν το ποτό τους πάνω στα ψηλά σκαμπό των πολυάριθμων μπαρ. Δίπλα τους άντρες κάθε ηλικίας με ένα ποτήρι παγωμένη μπύρα, τις αγκαλιάζουν και τους μιλάνε. Φαινομενικά όλοι φαίνονται να συμμετέχουν σε ένα μεγάλο πάρτι. Τα κορίτσια είναι γελαστά και πρόθυμα, το αλκοόλ φτηνό, η μουσική δυνατή και τα φώτα εκτυφλωτικά. Ένα μεγάλο πάρτι που όλοι είναι ευχαριστημένοι..ο καθένας παίρνει αυτό που θέλει, επίφαση γρήγορης απόλαυσης οι πελάτες και "εύκολο" χρήμα τα κορίτσια (και τα αγόρια). Έτσι είναι ή τουλάχιστον έτσι θέλουν να πιστεύουν όσοι συμμετέχουν.
Το πολύχρωμο τουκ τουκ μας άφησε λίγα μέτρα μακριά απο την θορυβώδη συνοικία με τα μπαρ της νύχτας. Ο οδηγός γέλασε συνωμοτικά όταν του είπαμε τον προορισμό μας και επέμενε να μας δείξει τον δικό του κατάλογο με κορίτσια για όλα τα γούστα.. Ύστερα απο τις επίμονες αρνήσεις μας, αποφάσισε πως δεν έχει ελπίδες, μας ευχήθηκε "καλή διασκέδαση" και χάθηκε στους πολύβουους δρόμους της πόλης.
Η μυρωδιά του τηγανητού φαγητού είναι έντονη. Κατσαρίδες και ποντίκια κρύβονται κάτω απο τα υπαίθρια κιόσκια όπου σούπες και κρέας κάθε λογής μαγειρεύεται σε αυτοσχέδιες ψησταριές. Παραδίπλα μικροπωλητές κάθονται νυσταγμένοι κάτω απο ζεστές τέντες περιμένοντας υποψήφιους αγοραστές. Η κίνηση είναι έντονη και όσο προχωράς μέσα στα στενά τόσο παρατηρείς πως το 90% των ανθρώπων στο δρόμο είναι άντρες κάθε ηλικίας και κάθε εθνικότητας.
Μπροστά απο τα μπαρ με τις φωτεινές επιγραφές που αναβοσβήνουν σε έντονο ροζ και κόκκινο χρώμα, νεαροί άντρες διαφημίζουν το εμπόρευμα. Γυναίκες κάθονται στα ψηλά σκαμπό. Οι περισσότερες έχουν σκουρόχρωμο δέρμα, γεγονός που μαρτυρά πως πρόκειται είτε για γυναίκες απο τις φυλές της βόρειας Ταϊλάνδης είτε για κορίτσια απο το γειτονικό Λάος, τη Βιρμανία και την Καμπότζη. Δεν μου κάνει εντύπωση. Πάνω απο 80.000 γυναίκες και παιδιά απο τις γειτονικές χώρες εξωθούνται κάθε χρόνο στην αναγκαστική πορνεία στα πολυάριθμα μπαρ και τους οίκους ανοχής της χώρας. .
Ανάμεσα στο πλήθος παρατηρώ ένα πεντάχρονο κοριτσάκι που πουλάει πλαστικά άνθη στους πελάτες. Είναι βρώμικο και κοντοκουρεμένο. Ένας Ινδός περιφέρει έναν δυστυχισμένο ελέφαντα ντυμένο με ένα πολύχρωμο ύφασμα και καλεί τον κόσμο να του ρίξει χρήματα. Το κοριτσάκι σταματάει ενθουσιασμένο και κοιτάει το γερασμένο ζώο. Καθώς ο ελέφαντας σηκώνει την προβοσκίδα του, το παιδί χειροκροτεί με χαρά. Για λίγα λεπτά μοιάζει να έχει μεταφερθεί μακριά απο τους βρώμικους δρόμους, κάπου όπου μπορεί πάλι να γελάει και να παίζει ελεύθερο. Γρήγορα η στιγμή τελειώνει. Ο ελέφαντας σκύβει το περήφανο κεφάλι του και το παιδί επιστρέφει στην πλαστική του ζωή.
Έξω απο ένα διπλανό μαγαζί μια παρέα γυναικών περιμένουν πελάτες. Μια κοπέλα κρατάει ένα μωρό λίγων μηνών. Το παιδί κοιμάται στο στήθος της, καθώς εκείνη διαπραγματεύεται την τιμή της. Η συμφωνία κλείνει, η κοπέλα δίνει το παιδί στην διπλανή της και χάνεται με τον πελάτη.
Μέσα στα πολυάριθμα μπαρ τα σόου εναλλάσσονται. Τα κορίτσια ετοιμάζονται για μια παράσταση με κεριά και οι κοπέλες προσεύχονται στο μικρό άγαλμα πριν βγουν στη σκηνή. Όταν το θέαμα τελειώσει θα κατέβουν στην αίθουσα με τους πελάτες και η υπεύθυνη θα γυρνάει με το φακό ελέγχοντας αν οι πελάτες καταναλώνουν αρκετό αλκοόλ και αν τα κορίτσια είναι πρόθυμα και υπάκουα.
Σε ένα απο αυτά τα μέρη γνωρίσα την δεκαοχτάχρονη Μια, ένα απο τα περίφημα kathoey, τα αγόρια δηλαδή που ντύνονται κορίτσια και εκπορνεύονται στους δρόμους. Η Μία είχε ξεκινήσει να εργάζεται μόλις πριν 4 ημέρες. Εντυπωσιακά όμορφη, απέφευγε συστηματικά το βλέμμα μου. Όπως έμαθα αργότερα, η Μία προερχόταν απο μια φτωχή οικογένεια του βορά και είχε έρθει στην πρωτεύουσα ύστερα απο τις προτροπές μιας φίλης της. Η ίδια υποστήριζε πως η πορνεία ήταν επιλογή της για τα χρήματα, το φοβισμένο βλέμμα της όμως και η αρπαχτική ματιά της πατρόνας που μας φώτιζε συνέχεια με το φακό, μάλλον έλεγαν μια διαφορετική ιστορία.
Μακριά απο τα θορυβώδη μπαρ της πορνείας των τουριστών υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα. Το πρόσωπο της σεξουαλικής εκμετάλλευσης γίνεται όλο και πιο αδυσώπητο όσο χάνεσαι στα δαιδαλώδη πλοκάμια του. Οι 800.000 ανήλικοι. το 40% των οποίων είναι μικρά αγόρια, αποτελούν την άλλη όψη του νομίσματος. Μια όψη θολή, πολύπλοκη και δύσκολη να κατανοήσεις.
Παιδιά απο φτωχές οικογένειες, θύματα κυκλωμάτων, νεαροί χρήστες ναρκωτικών ή απλά παιδιά που προσπαθώντας να ξεφύγουν απο το βίαιο σπίτι και την εξαθλίωση βρήκαν ως μόνη "επιλογή" το πεζοδρομιο . Δεν είναι δύσκολο να τα εντοπίσεις, αρκεί να ξέρεις σε ποιους δρόμους θα πας. Θα τα δεις εκεί, ντυμένα με ένα σορτσάκι, να κάθονται στους δρόμους ή δίπλα στα κάγκελα των πεζοδρομίων, σε ημιφωτισμένα στενά να περιμένουν τους πελάτες.
Τα περισσότερα αγόρια ηλικίας μεταξύ 12 και 16 ετών, βρίσκονται στο "επάγγελμα" κατά μέσο όρο 4 χρόνια περίπου. Θεωρούν τους εαυτούς τους ετεροφυλόφιλους και την πορνεία ως το μέσο να ξεφύγουν απο τη φτώχεια. Τα περισσότερα ονειρεύονται να γίνουν πιλότοι, αστυνομικοί, στρατιωτικοί. Με 5 εως 10 πελάτες την ημέρα κατά μέσο όρο, τα ναρκωτικά και το άπληστο κύκλωμά που καιροφυλακτεί, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως θα πραγματοποιήσουν ποτέ αυτά τα όνειρα. Τα περισσότερα, εάν επιβιώσουν, θα είναι ήδη γερασμένα προτού κλείσουν τα 18.
Η πορνεία δεν είναι παρά ο καθρέφτης της κοινωνίας μας. Μια κοινωνία σάπια και διεστραμμένη όπου όλα είναι θέμα προσφοράς και ζήτησης και ποτέ ελεύθερης επιλογής. Τα πάντα συζητούνται με οικονομικούς όρους και ο άγριος καπιταλισμός δεν αφήνει περιθώρια για λάθη και αναθεωρήσεις.
Στον σημερινό μας κόσμο οι χαρούμενες ιστορίες είναι προνόμιο των λίγων. Το αίσιο τέλος δεν αποτελεί παρά την εξαίρεση που υπάρχει απλά για να επιβεβαιώνει τον κανόνα. Ας κοιτάξουμε λοιπόν κατάματα αυτή την οδυνηρή πραγματικότητα, που όσο μακρινή και αν φαντάζει μας αφορά άμεσα. Και ας αναρωτηθούμε για τις δικές μας επιλογές και την δική μας αλήθεια.
Θέλουμε πράγματι να ανήκουμε σε μια κοινωνία που η ανθρωπινη ζωή εξαργυρωνεται στο πεζοδρομιο και λίγα δολάρια φτάνουν για να αγοράσεις μια ψυχή;
theinsider.gr
Αναδημοσίευση απο http://logia-starata.blogspot.com/
Διαδώσέ το!